Przyszła do Ciebie...Nie...Przyczołgała się ostatkiem sił malutka zlękniona zdesperowana Agnieszka. Po ratunek, po światło, po uważność, po czułość, po lekkość, po moc, po cel, po uznanie, po miłość, po siebie. Przyszła do Ciebie istota uważająca się za potwora, nie widząca dla siebie miejsca w świecie, karząca się za bycie, toksycznością, niemiłością, ciemnością. W presji naprawienia i udoskonalenia by zasłużyć na: Miłość, Szczęście i Bycie, By zasłużyć na swoje miejsce. Twoje towarzyszenie to spotkania z milionami olśnień, odkryć, rozpadań się i podnoszeni, wielkiej niewygody, frustracji, złości i gniewu, z docieraniem do czucia, z docieraniem do prawdy, do czucia prawdy o sobie. Czułam Twoją obecność, za plecami, leżącą obok, siedząca obok, podająca mi chusteczkę lub kawałek mojego serca, jak puzzel układanki. Czułam Twoje zaopiekowanie, wystanie, skonfrontowanie, świętowanie, pokłon, dumę, radość. Wyszła od Ciebie: Dorosła Kobieta odkrywająca swoje Moce, o własnych nogach, z zaufaniem i wiarą, doświadczająca Życia, nie iluzji Życia, podnosząca swoje standardy, gotowa na przyjęcie tego co jeszcze do Odkrycia, otaczającą się Miłością, swoją czułością i uważnością na siebie, zapraszająca nowe jakości Lekkości i Obfitości, uznającą swoje Miejsce w Świecie, w zgodzie na swoje Pragnienia, w Rozkwicie, w głębszym siebie poznaniu, w byciu ze sobą, która wreszcie zasila swoje korzenie, z rozświetlonym sercem, ze swoimi plecami i rozwiniętymi skrzydłami, gotowa by przekazywać to światło dalej bo wreszcie napełniona swoim Światłem. Dziękuję, że tam na górze podniosłaś rękę 🙏 Dziękuję za ten etap naszej Podróży. Świętuje nadchodzące kolejne Etapy 💫